Kołodziejnia z Bełżyc

Właścicielem i budowniczym kołodziejni przeniesionej do Muzeum z Bełżyc był Zygmunt Ćwikliński. Budynek wybudowany w latach 30. XX w., funkcjonował do lat 70. zeszłego wieku. Rodzina Ćwiklińskich od pokoleń zajmowała się rzemiosłem. Dziadek Zygmunta - Paweł Ćwikliński, był bednarzem. Rodzice Zygmunta -- Julian i Wiktoria z Wójtowiczów, mieli troje dzieci: Jana, Zygmunta i Stefana. Wszyscy bracia byli kołodziejami. Zygmunt zmarł w latach 70. XX w. W skład zagrody, oprócz budynku kołodziejni, wchodził również drewniany budynek mieszkalny i stodoła.
Warsztat kołodziejski z Bełżyc mieścił się w drewnianym, parterowym budynku. Jest to obiekt założony na rzucie prostokąta, szerokofrontowy, dwuwnętrzny, z oddzielnymi wejściami. Ściany zewnętrzne o konstrukcji sumikowo-łątkowej. Całość przykryta dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, krokwiowej, pokrytym papą. W części południowej znajduje się pomieszczenie magazynowe. W części północnej pomieszczenie warsztatu kołodziejskiego z trzonem kuchennym, doświetlone oknem w elewacji północnej. Mury ogniowe ceglane, otynkowane zaprawą glinianą. W pomieszczeniu warsztatu glinobitka, w magazynie podłoga deskowa.
W Muzeum, wraz z ekspozycją warsztatu kołodziejskiego, odtworzone zostało od strony południowo-wschodniej podwórze. Działka ogrodzona jest drewnianym płotem wysokim na 1,5 m. W ogrodzeniu znajduje się wjazd na podwórze przez dwuskrzydłową bramę zamykaną na skobel.