Ulica Warszawska

Autor: Grzegorz Miliszkiewicz

Przy północnej pierzei rynku poprowadzona jest droga nazwana ulicą Warszawską – to szlak komunikacyjny, który przecina osadę.
Wschodni odcinek ulicy Warszawskiej, biegnący od miejsca wlotu ulicy Stodolnej do granicy muzealnego miasteczka z sektorem dworskim, ma nawierzchnię klinkierową. Cegła ułożona jest w jedlinkę wzdłużną. Sposób układania wg pokazanego na fot. NAC. Cegły przylegające bezpośrednio do krawężników są wykonane z przycinanej cegły. Zasadą było, że drogi klinkierowe poza miastem - w przeciwieństwie do ulic z klinkieru – nie miały rynsztoków, lecz krawężniki wgłębne, tj. równej wysokości z nawierzchnią.

Z muzealnego punktu działania, droga z nawierzchnią klinkierową ma na ekspozycji skansenowskiej współtworzyć pejzaż ale przede wszystkim upamiętnić drogi klinkierowe występujące na Lubelszczyźnie w okresie II Rzeczypospolitej. Były one tu budowane od XIX w. do 1939 r. Takie klinkierowe ulice – drogi w miasteczkach udokumentowane są na archiwalnych fotografiach. Dysponujemy wzorcami z Izbicy i Szczebrzeszyna z lat ok. 1941-1944, gdzie klinkier położony jest w rzędy tzw. wiązanie zwykłe, krzyżowe. Rynsztok zbudowany jest z dwóch rzędów cegieł ułożonych krzyżowo, tzw. dwurząd, a krawężnik z cegły klinkierowej ustawianej główką na sztorc.