Szkoła z Bobrownik

Autor: Grzegorz Miliszkiewicz, Maria Wosiek-Guz

Budowę budynku szkolnego w Bobrownikach ukończono w 1869 r. W miasteczku, na placu rynkowym, stanął parterowy obiekt zbudowany z 4-calowych bali sosnowych, na podmurówce z cegły, z gankiem, kryty gontem. Mieścił jedną obszerną, dobrze oświetloną izbę lekcyjną z piecem kaflowym oraz trzyizbowe mieszkanie dla nauczyciela z kaflowym trzonem kuchennym. W Bobrownikach zajęcia szkolne odbywały się tam do 1957 r.
Gościu Muzeum! Historię bobrownickiej szkoły opowiedziały nam szczegółowe wywiady z byłymi uczniami, archiwalia i kronika szkolna. Aby możliwie najlepiej ukazać muzealne odwzorowanie ówczesnej sali lekcyjnej, muzealnicy z bogatej historii szkoły wybrali rok szkolny 1935/36. Kierownikiem szkoły był wówczas Władysław Wnuczyński. W sali lekcyjnej stoi 29 dwuosobowych ławek, szafa mieszcząca szkolny sklepik oraz jest kącik higieniczny. Dalej już wyobraź sobie, że jest 9 czerwca 1936 roku. Za katedrą siedzi nauczycielka Olga Dzięgałówna, w ławkach pierwszoklasiści i jest właśnie lekcja języka polskiego. Drewniane ławki z pochyłymi blatami i kałamarzami, stalówki w obsadkach i zeszyty, tornistry, kality i chusty, z którymi uczniowie przybyli do szkoły, trzcinka na katedrze, to elementy ekspozycji. Nad tablicą odtworzono patriotyczne dekorum z krzyżem, godłem państwa oraz portretami Józefa Piłsudskiego i Ignacego Mościckiego.
Opracowana narracja przewodnicka i zajęcia edukacyjne ukazują szlachetną, gorączkową, a jednocześnie starannie przemyślaną pracę szkoły powszechnej w II Rzeczypospolitej. Ówczesne programy szkolne były nastawione na wychowanie i wykształcenie świadomego, skonsolidowanego społeczeństwa, które było w 80% chłopskie. Powstawały w obliczu strukturalnego niedorozwoju - między aktem odzyskania niepodległości a aktem obrony Ojczyzny. Kształtowane przez szkołę postawy społeczne to: powinność pracy, kolektywizm członków wspólnoty, państwowość i samorządność, samodoskonalenie się i ofiarność dla Ojczyzny, wyrażona w nieodległej przyszłości wojenną i okupacyjną daniną krwi.
W muzealnej realizacji szkoła posiada piwnicę. Znajduje się tam m. in. pracownia edukacyjna oraz wystawa „Apoteoza zawodów”. Ekspozycja ukazuje możliwe i rzeczywiste, te drugie poprzez historyczne przykłady, losy absolwentów szkoły powszechnej II Rzeczypospolitej.
Plac szkolny jest ogrodzony płotem sztachetowym i w muzealnym odwzorowaniu pomniejszony. Na jego skraju posadowiono kopie szkolnych ubikacji z Dłużniowa i replikę komórek z Bobrownik. W Bobrownikach na tamtejszym placu odbywały się ćwiczenia gimnastyczne, chłopcy grywali w palanta, kopali piłkę. Tu wybiegano na przerwy miedzy lekcjami. Po obu stronach ganku, ogrodzony płotem, funkcjonuje ogródek kwiatowy.
Ze względu na brak odpowiednich źródeł, nie zrealizowano ekspozycji mieszkania nauczyciela. Pomieszczenia te przeznaczono na rekwizytornię, na potrzeby edukacji muzealnej.
Muzeum oferuje następujące zajęcia edukacyjne z rekwizytami, kostiumami i parateatrem, które będą realizowane w sali lekcyjnej: 1) Ze szkoły w świat! – muzealna prezentacja wartości szkoły II Rzeczypospolitej; 2) Kradzież tulipana z ogródka szkolnego i trzy inne awantury w miasteczku; 3) Jak to było? Wieś, dwór, miasteczko (ta lekcja przeznaczona jest także dla przedszkolaków).
W pracowni edukacyjnej realizowane są lekcje muzealne, w tym powiązane także z pracą na ekspozycjach tematycznych: 4) Miasteczko a wielki świat. Przemysł II Rzeczypospolitej na rzecz miasteczkowych sklepów i lokali gastronomicznych; 5) Kupcy i rzemieślnicy. Robotnicy i rolnicy. Zawody II Rzeczypospolitej; 6) Plastyka obrzędowa – pisanki technika woskową; wycinanki strzyżewickie; 7) Plastyka obrzędowa – ozdoby choinkowe.