Remiza z Wilkowa

Autor: Maria Wosiek-Guz

Remiza strażacka z Wilkowa, z około 1915 roku, jest przykładem miasteczkowego budownictwa użyteczności publicznej. Jest to budynek parterowy, zaprojektowany na planie prostokąta, dwuwnętrzny, murowany z czerwonej cegły, w narożach wzmocniony przyporami, nietynkowany. Dach dwuspadowy, pokryty cementową dachówką. W elewacji frontowej dominują drzwi z ozdobnym nadświetlem i dwie bramy, pomiędzy którymi zawieszony jest obraz przedstawiający patrona strażaków - świętego Floriana.
Wybrukowany przed remizą muzealny teren odzwierciedla historyczny plac manewrowy istniejący w Wilkowie w latach 30. XX w.
W muzealnym obiekcie urządzona będzie ekspozycja pomieszczenia dziennego dla strażaków oraz rekwizytu na sprzęt strażacki z okresu II RP.
Jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej w Wilkowie powstała prawdopodobnie w 1888 r. Jej inicjatorem i fundatorem był ówczesny właściciel dóbr opolskich Jan Kleniewski, a organizatorem rządca majątku Kleniewskich – Mikulski, jej pierwszy naczelnik. Początkowo remiza strażacka mieściła się w drewnianej szopie, a pierwsze wyposażenie gaśnicze było bardzo ubogie – jedna sikawka ręczna i kilka węży. Około 1914 roku szopa strażacka spłonęła. Wówczas podjęto decyzję aby postawić nową remizę. W 1915 roku, na potrzeby straży pożarnej, społeczeństwo Wilkowa i okolic wybudowało nowy, murowany budynek. Plac pod budowę wydzielony został z gruntów parafialnych za zgodą władz kościelnych oraz proboszcza tutejszej parafii, wielkiego społecznika i pierwszego badacza grodzisk Powiśla, ks. Antoniego Chotyńskiego. Cegłę na budowę nowej remizy podarował strażakom dziedzic Kleniewski z własnej cegielni.
Remiza, oprócz podstawowej funkcji jaką było przechowywanie sprzętu strażackiego, pełniła również inne. Między innymi odbywały się tu zabawy taneczne, organizowano loterie fantowe, obchodzono uroczystości patriotyczne, itp. Fundusze z imprez gromadzone przez strażaków przeznaczane były na zakup sprzętów strażackich i remonty budynku.