Spichlerz z Wrzelowca

Modrzewiowy spichlerz, przeniesiony do Muzeum z Wrzelowca, posadowiony jest w zespole sakralnym. Zamyka on od wschodu ekspozycję zespołu plebańskiego. Jest to budynek podcieniowy, węgłowy, jednokomorowy, ze strychem i dachem krytym słomą. Wewnątrz podzielony na cztery, duże sąsieki. Spichlerz jest przykładem osiemnastowiecznej architektury ludowej, dworskiej, plebańskiej i mieszczańskiej. Poza rozmiarami niewiele różni się w formie od spichlerzy dworskich i chłopskich. Wzniesiony został przez nieznanego budowniczego prawdopodobnie w 1777 roku i jest, obok spichlerza z Krasnobrodu, jedynym zachowanym do naszych czasów tego typu obiektem na Lubelszczyźnie. Budynek jeszcze w latach 30. XX w. spełniał funkcję spichlerza we Wrzelowcu. Proboszczami byli tam wówczas kolejno: ksiądz Julian Rukarz i ksiądz Zmysłowski. Przechowywano w nim żyto, pszenicę i mieszankę (jęczmień z owsem). W okresie późniejszym pełnił rolę lamusa.
Obecnie urządzona jest tu ekspozycja przedstawiająca wyposażenie spichlerza około 1932 roku.